Hoeveel ben jij bereid om mee te bewegen met de imperfecties van de ander?

Twee weken geleden had ik nascholing ACT bij Esther Helgers-Geelen van Connect & See.
Ik word dan opnieuw helemaal meegezogen in het ACT-gedachtegoed, ik trek mijn studieboeken uit de kast en ga fanatiek lezen en oefeningen bedenken.

Vandaag is het ACT basisboek van Gijs Jansen aan de beurt.
Heerlijk om te lezen hoe hij beschrijft hoe zijn partner inmiddels voor de 6.000e keer geduldig zand van de trap veegt, terwijl hij nog steeds zijn schoenen niet schoonmaakt bij binnenkomst.

Dat deed me direct denken aan de sporttas van mijn man.
Ook ik heb namelijk al zeker 6.000 keer gevraagd of hij zijn sporttas na het sporten mee naar boven wil nemen. En toch staat die tas een paar keer per week rustig in de gang.

Ik heb van alles geprobeerd:

✅ herinneren
✅ bij de tas gaan staan
✅ geïrriteerd kijken
✅ de tas demonstratief in de weg zetten

Maar niks werkt.

Waar heb je eigenlijk invloed op?

En waarschijnlijk interesseert me die tas veel minder dan ik denk.

Want waar heb ik nou echt last van?
Van die tas?
Of van het idee dat iemand iets zou moeten doen omdat ik dat logisch vind?

Het grappige is dat die tas zelf naar boven brengen me ongeveer 12 seconden kost.
Me eraan ergeren lukt me met gemak veel langer en kost vooral energie die ik eigenlijk liever ergens anders in steek.
Dus kies ik er steeds vaker voor om te kijken naar waar ik wél invloed op heb.
Want op het gedrag van de ander heb ik bar weinig grip. Op mijn reactie gelukkig wel.

Waar erger jij je compleet suf aan, terwijl het eigenlijk niets oplevert? 😅

Herkenbaar?

Herkenbaar? Je bent welkom om contact met me op te nemen voor een vrijblijvend gesprek.