Het komt goed
Een zin die we vaak tegen elkaar zeggen.
◾ Om hoop te geven.
◾ Om moed in te spreken.
◾ Om perspectief te bieden.
Lange tijd vond ik dat ook een geruststellende gedachte. Tot ik me begon af te vragen wat er eigenlijk schuilgaat achter die woorden. Want wat zeggen we hier nu precies mee?
Wat betekent dat voor het nu? Voor de periode waarin het schuurt, onzeker is of pijn doet? Voor de tijd tussen hier en het moment waarop het goed is? Is die periode dan niet goed of minder waardevol?
We leven vaak alsof het echte leven straks begint. Wanneer de problemen opgelost zijn, de angst verdwenen is, de relatie hersteld is en we eindelijk rust voelen. Dan komt het goed.
Wat als dat het leven is?
Maar wat als het leven zich afspeelt in de tussenruimte? In de periode waarin we nog twijfelen, vallen en opstaan, rouwen en zoeken. 𝐖𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐝𝐚́𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐢𝐬?
Voor mij ligt de grootste vrijheid niet in het bereiken van een toestand waarin alles goed is, maar in het stoppen met wachten daarop. In het leven in het nu, met alles wat daarbij hoort.
Goede en slechte dagen. Licht en donker. Geluk en verdriet.
𝐈𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐚𝐭 𝐨𝐧𝐠𝐞𝐦𝐚𝐤 𝐬𝐜𝐡𝐮𝐢𝐥𝐭 𝐝𝐞 𝐯𝐞𝐞𝐫𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐞𝐧 𝐟𝐥𝐞𝐱𝐢𝐛𝐢𝐥𝐢𝐭𝐞𝐢𝐭 𝐝𝐢𝐞 𝐰𝐞 𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧 𝐨𝐦 𝐞𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐝𝐞𝐯𝐨𝐥 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐥𝐞𝐢𝐝𝐞𝐧.
De uitnodiging is niet om te wachten op later, maar om dit moment te accepteren precies zoals het is. En dan ontstaat er ruimte om te zien:
𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐠𝐨𝐞𝐝. 𝐀𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 ❤️
