“Ik tel de dagen af tot jullie weer thuis zijn,” zei ze.
Waarop mijn man haar rustig vroeg: “Dus je hebt liever dat ik thuis in de kou ben, 𝐳𝐨𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐢𝐣 𝐣𝐞 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐳𝐨𝐫𝐠𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐞 𝐦𝐚𝐤𝐞𝐧, dan dat ik het naar mijn zin heb op Bonaire?”

“Ja,” zei ze zonder twijfel. “Dat klopt.”

Eerlijk. En ja, ook wel egoïstisch.

Curaçao

Deze week kwam ik zelf in een soortgelijke situatie terecht.
Mijn zoon had een vistrip geboekt met een aantal vrienden met als bestemming Curaçao. Kortsluiting in mijn hoofd en ik wilde maar één ding: hem tegenhouden.

Aan doemscenario’s geen gebrek, die kwamen rijkelijk in mijn hoofd voorbij. Maar ik weet dat die angst van mij is en niet van hem. En mijn angst mag zijn leven niet kleiner maken.

Hij daarentegen straalde. Hij verheugde zich enorm.
En hij ging.
En hij had de vistrip van zijn leven. De vangst was enorm en de verhalen waren groot.

Kahlil Gibran

Zoals Kahlil Gibran het mooi zegt:

𝐄𝐞𝐧 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐤𝐨𝐦𝐭 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐞,
𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐣𝐞.

Je mag het liefhebben, begeleiden, steunen.
Je mag wakker liggen, hopen en loslaten met knikkende knieën.
Maar uiteindelijk is het zijn leven. Zijn ervaringen. Zijn herinneringen.
Loslaten is misschien wel de moeilijkste vorm van liefde.
Maar ook de meest pure.

Liefde is niet iemand dichtbij houden.
Liefde is iemand laten gaan, zelfs als dat spannend is ❤️